آمونیاک را می توان اصلی ترین ماده زاید محلول ایجاد شده توسط ماهی ها و بی مهرگان دانست. آمونیاک توسط ماهی ها توسط ادرار و همچنین از طریق آبشش ها دفع می گردد. یکی دیگر از راه های ایجاد این ماده در مخزن، تجزیه و فساد غذاهای اضافی باقی مانده و مواد گیاهی موجود در آکواریوم است. به سه شیوه آمونیاک آب را محاسبه می کنند:

آمونیاک کل و هنگامی که آمونیاک در آب حل شود به دو شکل قابل تصور است:

1. آمونیاک یونیزه که معمولا غیر رسمی محسوب می شود مگر در غلظت های بسیار بالا

2. آمونیاک غیر یونیزه که خطرناک ترین شکل آمونیاک است و می تواند به سادگی به جریان خون، مغز، اندام ها و بافت ها نفوذ کند و صدمات جبران ناپذیر و مرگ آوری را به بار بیاورد.

در دما و PH بالا مقدار بیشتری از آمونیاک به صورت غیر یونیزه (یعنی شکل سمی) تبدیل می شود. در آکواریوم هایی که آب آنها کهنه است به علت وجود باکتری های «نیتروزوموناس» که در بستر و برخی سیستم های پالایش آب (فیلترها) وجود دارند، آمونیاک به ماده ای کمتر سمی یعنی نیتریت تبدیل می شود. اما در مخازنی که به تازگی راه اندازی شده اند به علت وجود نداشتن چنین باکتری هایی معمولا غلظت آمونیاک آنقدر بالا میرود که باعث مرگ ماهیان خواهد شد که به آن «نشانگان یا سندرم مخزن جدید» گفته می شود و نظریه های «چرخه بدون ماهی» که مطرح می شود جهت جلوگیری از همین رخداد است که شرح آن رفت. اما بسیار رخ می دهد که در آکواریوم های با آب کهنه و مخازنی که مدت قابل توجهی از برپایی آنها می گذرد، مسمومیت ماهیان با مواد نیتروژن دار بروز می کند. علت اصلی این امر را می توان در غذادهی بی رویه و باقی ماندن جسد ماهیان و سایر آبزیان مرده در آکواریوم و تجزیه آنهاست. یک علت دیگر برای مسمومیت ماهی ها در اثر مواد ازت دار، افزایش ناگهانی تعداد ماهیان مخزن است. به عنوان مثال اگر تعداد ماهیان خود را از یک ماهی به دو ماهی افزایش دهید، دست کم میزان تولید آمونیاک در مخزن را دو برابر کرده اید. و چون تکثیر و تأثیر باکتری ها بر آمونیاک زمان بر است، میزان آمونیاک سمی به طور ناگهانی در تانک افزایش می یابد. اضافه نمودن داروها و آنتی بیوتیک ها نیز می تواند با نابود کردن باکتری ها از تبدیل آمونیاک به نیتریت جلوگیری کند. معمولا میزان پیشنهادی آمونیاک برای بیشتر ماهی ها 0/20 میلی گرم در لیتر یا PPM است. هر چند که نیتریت نسبت به آمونیاک کمتر سمی است اما خود نیتریت هم بسیار خطرناک است زیرا می تواند با هموگلوبین خون ترکیب شده و باعث شود که گلوبول های قرمز دیگر نتوانند اکسیژن حمل کنند. همین باعث کدر شدن و قهوه ای شدن گلبول های قرمز خوش رنگ شده که این تغییر رنگ شاید بیش از همه در آبشش ها به چشم آید. ماهی که بدین طریق مسموم شود دارای آبشش های کدر بوده و به جای اینکه رنگ گلبرگ های آبششی آن قرمز خونی و شفاف باشد، قهوه ای می شود. در همین زمان است که بیشتر ماهی ها برای تنفس مضاعف به سطح آب آمده و سعی می کنند حباب ها را ببلعند. برخی ماهی ها هم مانند ماهی «تایگر» در حالتی سر و ته شنا می کنند و سپس بی تعادلی و مرگ در پی این مسمومیت رخ خواهد داد. میزان نیتریت بی خطر در آب مخزن تا حد 0/2 میلی گرم در لیتر پیشنهاد می شود و مقادیر بالای 0/5 میلی گرم در لیتر به سرعت مسموم کننده خواهند شد. نیتریت هم به نوبه خود توسط نیتروباکترها به نیترات تبدیل می شود که نسبتا غیر رسمی است.

 

مطالب مرتبط

0 نظر

برای نظر دادن ابتدا باید وارد شوید